‘Ik moest eventjes de spullen opruimen’, lacht Rosanne als ze binnenstapt. Ze is een paar minuutjes later, want ze gaf net een blokuur les aan klas 1hv3. Waar de les over ging? De leerlingen legden de laatste hand aan de kaft van hun logboek: een groot werkboek waarin ze hun hobby’s en interesses laten zien.

‘De opdracht moest eigenlijk vandaag af, maar ze kregen nog wat extra tijd,’ vertelt ze enthousiast. ‘De komende drie jaar vullen ze dit boek met al hun opdrachten. Op de achterkant verzamelen ze voorbeelden van kunstdisciplines die ze níét lelijk vinden. Dat zet ze toch meer aan het denken dan vragen wat ze mooi vinden.’

Vandaag werkt Rosanne een ochtendje, waarna haar weekend begint. Stilzitten is er dan niet bij! Vanavond duikt ze de doka van de TU Delft in om negatieven af te drukken, want analoge fotografie is haar grote passie.

Rosanne (32) woont in Delft en groeide op in Rijswijk. Creativiteit én een praktische aanpak zitten in haar bloed. Haar vader is hovenier, haar moeder werkt in de informatiemanagement en haar twee zussen zitten in de ICT. ‘Al moet je mij niet vragen wat ze precies doen hoor, ik ben echt een digibeet!’ lacht ze.

Haar eigen weg vond ze niet meteen in één rechte lijn. Na het vwo twijfelde ze enorm. ‘Ik vond alles leuk, als het maar geen scheikunde was!’ Na een kort avontuur bij Gezondheidswetenschappen koos ze vol overgave voor de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU). Met hulp van haar oude kunstdocent stelde ze in recordtempo een portfolio samen. De studie ging haar goed af, al combineerde ze het afstuderen met haar werk als zwemjuf en vrijwilliger bij de reddingsbrigade — dingen die ze overigens nog steeds met veel liefde doet.

Na een gezellige tijd in een Utrechtse studentenstek met 14 huisgenoten, verhuisde ze uiteindelijk terug richting het westen. Niet in de laatste plaats omdat haar spullen (haar beroemde blauwe tas) net iets te vaak in de trein bleven liggen. ‘Bij de NS wisten ze op een gegeven moment precies wie ik was!’

Wie Rosanne als middelbare scholier opzocht, vond haar gegarandeerd in het kunstlokaal of bij de schoolband achter de piano. En die creativiteit stopt bij haar nooit: zo huurt ze al drie jaar een moestuin. ‘Mijn vader helpt me gelukkig, want ik doe aan “liefdevolle verwaarlozing”. Soms is het een sport om hem af te troeven: ik moet wel zorgen dat mijn planten het beter doen dan die van hem!’

Momenteel is ze samen met haar partner druk bezig met het verbouwen van hun klushuis uit 1929. Muren slopen, isoleren, een nieuwe keuken en badkamer… ze doen het allemaal. Binnenkort heeft ieder een eigen plek: hij een werkplaats in de tuin, zij een eigen atelier. Tussendoor kroop ze deze zomer ook nog achter de naaimachine om piepkleine babykleertjes te maken voor haar kersverse neefje.

Inmiddels is Rosanne alweer voor het vijfde jaar een vertrouwd gezicht op onze school. Ze is docent en mentor van klas 1V1.
‘Ik begon ooit met twee banen op verschillende scholen, maar koos al snel voor het Wolfert Lyceum’ vertelt ze. Als mentor gaat ze elk jaar enthousiast mee op brugklaskamp, en ze zette eigenhandig het MAAKLAB op: een maandelijkse vrijdagmiddag/-avond waar leerlingen creatief aan de slag gaan met een zelfgekozen project.

Sinds dit schooljaar heeft ze er nog een rol bij als vakgroepvoorzitter én begeleidt ze een stagiaire. Waar ze op school het meest van geniet? ‘Het contact met de leerlingen! Zien hoe ze groeien, de gesprekjes, de grapjes… ze zijn hier zo lekker zichzelf. En het daltononderwijs past goed bij mij: naast de leerling staan in plaats van er boven. In mijn vak moet je struikelen en fouten durven maken. Pas dan leer je echt kritisch kijken en zelfstandig denken’
Met haar enorme passie voor creativiteit en het daltononderwijs is Rosanne een echte inspiratiebron voor onze leerlingen. Ben je nieuwsgierig geworden, wil je meer weten over het MAAKLAB of heb je zelf een creatief idee? Loop gerust eens binnen bij haar lokaal voor een praatje, wat advies voor je eigen project, of gewoon om gezellig even te kletsen!

Door: Jackie van der Gaag