Mijn volgende gast kwam ik tegen op de verjaardag van een gemeenschappelijke vriendin. We hebben alle drie bij elkaar in de klas gezeten in de brugklas van 2007 op het Wolfert Lyceum. Mijn gast zei destijds: “Het lijkt mij echt leuk om weer eens langs te komen om het gebouw te zien.” Waarop ik antwoordde: “Nou, dan kom je toch een keer langs voor een interview?” In 2013 haalde zij haar havo-diploma en sinds die tijd is er veel veranderd. De school heeft een aanbouw gekregen, het aantal leerlingen is gegroeid en het gebouw heeft de afgelopen jaren een flinke make-over gehad. Inmiddels is mijn gast al dertien jaar van de middelbare school af. Als twee 32-jarigen lopen we samen weer door de gangen, omringd door herinneringen van vroeger. Hoe gaat het nu met Shannon van der Hor?
Al snel komen we meneer Vliegenthart tegen, onze mentor uit de brugklas. Er worden wat herinneringen opgehaald en later vertelt Shannon hoe fijn haar eerste jaar hier was. “Het was destijds ook zijn eerste jaar en ik vond het heel prettig dat hij altijd tijd voor je vrijmaakte. Wat ik ook zo leuk vond aan de school, was dat iedereen elkaar kende.” Destijds was de school nog erg klein en zaten we in het oude gebouw waar nu Wolfert Lansing gevestigd is. Voor Shannon was de overgang van de basisschool naar de middelbare school goed te doen; zij kwam al van het daltononderwijs, waardoor het geen grote stap was. “Ik vond het fijn dat je veel zelfstandig mocht werken en zelf kon indelen wat je wanneer deed, omdat niet iedereen evenveel tijd nodig heeft voor een bepaalde taak.” Ze merkt dat dit aspect nog steeds terugkomt in haar werk. Als ze een deadline heeft, plant ze haar taken graag zelf in. Je zou dus kunnen zeggen dat Dalton haar nog dagelijks handvatten biedt.
Als ik vraag naar haar hoogtepunt op school, grapt ze: “Mijn diploma halen.” Ze vertelt dat ze in havo 4 niet al te beste cijfers haalde, wat haar examenjaar behoorlijk spannend maakte. Ze noemt meneer Van der Hoek, die haar met veel geduld hielp om haar geschiedenisexamen te halen, en het profielwerkstuk dat ze onder begeleiding van meneer Van der Sman maakte als waardevolle, leerzame momenten. Ook het kerstgala is een blijvende herinnering. Voorafgaand kregen we als brugklassers stijldansles, iets wat je je nu bijna niet meer kunt voorstellen, en moesten we het gala openen met de geleerde dans. Shannon vertelt lachend dat ze destijds zelfs genomineerd was voor ‘de mooiste jurk’.
En welk pad heeft Shannon bewandeld na het Wolfert Lyceum? “Ik koos heel eigenwijs voor de mbo-opleiding Interieuradviseur aan het HMC, die ik dankzij mijn havo-diploma versneld kon afronden.” Na haar studie bleef ze hangen bij haar stagebedrijf en stroomde ze later door naar een architectenbureau, waar ze aan veel buitenlandse projecten werkte. Toen de coronaperiode aanbrak, bleven nieuwe projecten uit en werd ze zwanger van haar eerste kindje. Om dichter bij huis te kunnen werken, besloot ze zich om te scholen na de geboorte. Zo belandde ze bij de Van Herk Groep, waar ze begon op de klantenservice en inmiddels op de technische backoffice werkt. Bij vragen en klachten schakelt ze snel met aannemers en loodgieters om problemen op te lossen. “Ik vind het heel fijn om lekker bezig te zijn, en vastgoed heeft mij altijd aangesproken.” Met de weg die ze heeft afgelegd, laat Shannon zien dat je alles kunt bereiken als je je er vol voor inzet, iets waar ik veel bewondering voor heb.
Toch kruipt het interieurvirus nog altijd waar het niet gaan kan. Vrienden en kennissen weten haar al te vinden voor 3D-ontwerpen en sfeervolle moodboards, al moet haar man er af en toe aan geloven als ze de woonkamer voor de zoveelste keer herinricht. Tussen haar werk, de zorg voor haar twee kinderen en haar passie voor dansen door, laat Shannon zien dat die zelfstandige Daltonmentaliteit uit de brugklas er nog altijd in zit. Waar het pad haar straks ook brengt: Shannon richt haar eigen toekomst in, precies zoals zij dat wil.
Geschreven door: Gabryelle Hartman
