“Je bent nooit uitgeleerd,” merkte mijn volgende gast op in een gesprek met één van haar oud-docenten. Dat is ook wel duidelijk terug te zien in haar indrukwekkende cv. Mijn gast, in 2013 afgestudeerd aan het vwo, heeft sindsdien een prachtig pad bewandeld. Ze behaalde haar bachelor en deed een aansluitende master in Bio-Farmaceutische Wetenschappen en mag zich inmiddels officieel doctor Dilweg noemen. Naast dat zij een hele goede vriendin is, heeft zij hier ook een jaar als scheikundedocent gewerkt. Inmiddels geniet deze dertiger volop van het leven met een boeiende baan in het Reinier de Graaf Gasthuis. Het is mij een eer om haar levensverhaal te delen. Hoe gaat het nu met Majlen Dilweg?

We beginnen bij het begin: de brugklas. Majlen koos destijds voor deze school omdat het een kleine school was met veel aandacht voor drama en arts & design, wat zij erg interessant vond. Als ik haar vraag wat haar het meest is bijgebleven van haar hele schoolcarrière, noemt ze gelijk de band met de docenten en de hechte groep vriendinnen die ze hier heeft gevormd. “Ik vond dat er een hele veilige sfeer heerste en iedereen was heel benaderbaar.” Ook noemt ze de schoolfeesten, de talentenavonden waaraan zij heeft meegedaan en de gitaarlessen van Pieter Metselaar. Over het daltononderwijs begint Majlen direct over het plannen: “Ik ben heel goed in plannen, maar misschien is dat gewoon iets wat goed bij mij past. Ook het feit dat we de daltonuren zelf mochten inplannen, was iets wat mij erg aansprak.” Hoewel Majlen een tijd geleden de schoolbanken verliet, is het bijzonder om te zien dat veel van de elementen die ze noemt nog steeds aanwezig zijn op school.

Het examenjaar was memorabel, zeker in dat specifieke schooljaar. Het eindexamen Frans werd namelijk gestolen, waardoor alle vwo-leerlingen die Frans hadden het opnieuw moesten maken. “Veel van mijn klasgenoten hadden al een vakantie geboekt en moesten toen een dag terugkomen om het examen te maken.” Majlen stond er gelukkig goed voor en geeft lachend toe dat haar prioriteiten ergens anders lagen. Haar advies voor de huidige eindexamenleerling? “Een studiekeuze ligt echt niet vast. Via allerlei omwegen kun je nog terechtkomen op een plek die je gelukkig gaat maken.” En Majlen heeft haar plek gevonden.

Na haar vwo-diploma in 2013 begon zij de bachelor Bio-Farmaceutische Wetenschappen. Ik herinner me nog de termen die ze gebruikte; wij, haar vriendinnen, wisten niet eens dat ze bestonden. Ze volgde ook een minor in educatie voor docent scheikunde, waarin ze stage liep op het Picasso Lyceum. Vervolgens deed zij de master Bio-Pharmaceutical Sciences in combinatie met het behalen van een eerstegraads bevoegdheid en werkte toen parttime op het Wolfert Lyceum. “Toen ik hier vervolgens kwam lesgeven, werden al mijn oud-docenten opeens mijn collega’s en ik voelde mij op mijn 23ste ook echt een collega hier op school.” Ze vertelt mij dat zij toen een 5 vwo lesgaf met 35 leerlingen waarin ze vooraf altijd met handen in het haar zat, maar dat uiteindelijk de leukste klas bleek te zijn.

In 2019 is zij begonnen met haar PhD in Medicinal Chemistry in combinatie met een functie als juniordocent op de Universiteit Leiden. Na vijf intensieve jaren werken is zij gepromoveerd. Ik mocht bij haar verdediging aanwezig zijn en ik dacht dat ik in haar eerste jaar van de studie de termen niet begreep, maar dit ging mijn pet volledig te boven. In februari van 2025 heeft zij één van de 14 plekken bemachtigd die jaarlijks beschikbaar zijn voor de opleiding tot klinisch chemicus. “Ik heb geluk gehad, want ik heb op zes plekken gesolliciteerd en ik ben er voor een uitgenodigd en daar ben ik het ook geworden!” Ze wordt nu dus opgeleid tot eindverantwoordelijke van het labwerk dat voor ziekenhuizen, maar ook voor huisartsen wordt uitgevoerd. Van innovatie in het lab, consultvoering met artsen tot wetenschappelijk onderzoek.

Haar weg naar succes was indrukwekkend, maar als ik haar vraag of er ook obstakels waren benoemt zij het volgende: “Door persoonlijke omstandigheden had ik een kleine vertraging opgelopen, maar daardoor heb ik wel de educatieve minor kunnen doen, omdat er nog tijd over was in mijn programma.” Ook op de vraag wat zij haar jongere zelf als advies zou geven zegt ze: “Misschien dat ik iets minder op de studie moet focussen en iets meer mag genieten van andere dingen zoals familie, vrienden, vakanties en leuke uitjes.” Ze benadrukt dat de lerarenopleidingen haar veel hebben gebracht op het gebied van persoonlijke vaardigheden, presenteren en het omgaan met mensen. Ook de normen en waarden die ze aan leerlingen kon meegeven, noemt ze een mooi element van het lesgeven. “Ik mis het lesgeven zeker, maar gelukkig heb ik nu ook een lesgevende rol aangezien ik bijscholing geef aan analisten, huisartsen en arts-assistenten in het ziekenhuis.”

En de toekomst? Majlen hoopt haar studie succesvol af te ronden en een uitdagende baan als klinisch chemicus in een leuk ziekenhuis te bemachtigen. Wie weet keert ze zelfs weer deels terug naar het lesgeven. Mocht die tijd komen, dan zou ik het geweldig vinden als ze weer terugkeert op het Wolfert Lyceum.

Door Gabryelle Hartman