“Ik voel mij wel vereerd dat je mij wilt interviewen”, zegt mijn gast terwijl hij neerploft op zijn stoel. “Er zijn zoveel oud-leerlingen waaruit gekozen kan worden.” We kunnen inderdaad nog genoeg nieuwsbrieven vullen, maar deze jongvolwassen man met blonde krullen en een heel vriendelijk karakter schoot meteen bij mij te binnen. Hij begon ooit als brugklasser bij Jasper van der Hoek, haalde in coronatijd in 2021 zijn vwo-diploma en vertrok daarna naar Tilburg voor de studie Organisatie- en Managementwetenschap. Inmiddels studeert hij aan de VU, waar hij begint aan zijn masterscriptie Business Administration. Dus de vraag luidt: hoe gaat het nu met Kasper van der Valk?
Ik leid hem rond in ons gebouw en hij kijkt zijn ogen uit: het is enorm veranderd ten opzichte van zijn tijd op het Wolfert. Op de vraag waarom hij destijds voor het Wolfert koos, antwoordt hij: Daltononderwijs past gewoon bij mij. “Als ik nu voor een tentamen moet leren, begin ik meteen met plannen,” zegt hij. “Dat heb ik hier echt geleerd.” Achteraf beseft hij pas hoe diep dat Dalton-DNA eigenlijk zit. De zelfstandigheid, de vrijheid om je daltonuren zelf in te plannen – het bleek geen tijdelijke schoolregel, maar een levensstijl. “Mijn mentor stimuleerde me altijd om mijn planning echt serieus te nemen,” vertelt hij. En blijkbaar lukt dat hem nog steeds.
Kasper geeft aan dat hij zijn vrienden bij ons in de brugklas heeft ontmoet en daar nog steeds heel hecht mee is. “We gaan elk jaar samen op vakantie. Dit jaar zijn we naar Dubrovnik geweest en vorig jaar naar Porto. Dat gaat terug tot onze verlate examenreis.” Toen hij examen deed, was het namelijk nog coronatijd, dus konden ze dat schooljaar helaas niet op examenreis, maar dat hebben ze het jaar erop dubbel en dwars ingehaald.
Gaan we terug in de tijd, dan komen we toch uit bij de coronaperiode. Het jaar waarin Kasper examen deed, was een gek jaar. Veel onderwijs moest op een andere manier plaatsvinden. Zo waren er weinig contacturen, was de diploma-uitreiking een route – the walk of fame – en kon hij geen open dagen voor zijn vervolgstudie bezoeken. “Hoe heb je dan je keuze gemaakt?”, vraag ik hem. Hij vertelt dat hij veel online open dagen heeft bezocht, maar eigenlijk al snel wist wat hij wilde doen. “Het eerste jaar was er nog steeds corona, dus het is wel bijzonder dat ik als tweedejaars student eigenlijk pas mijn studentenleven begon.” Pas in zijn tweede jaar zag Kasper hoe een collegezaal er van binnen echt uitziet. Die tijd voelt ergens heel ver weg, maar tegelijkertijd ook nog dichtbij.
Als ik Kasper vraag naar zijn mooiste Wolfert-moment, blijft hij even stil. Niet omdat hij niets kan bedenken, maar omdat hij er zo veel van heeft. Zo ging hij mee op de Ghanareis en is hij in de vierde klas mee naar Praag geweest. Kortom, vooral de reizen hebben veel indruk op hem gemaakt. “Met de vriendengroep hebben we het nog vaak over het Wolfert. We hebben gewoon zo’n leuke tijd gehad en konden het altijd goed vinden met docenten. Ik kom nu ook veel bekende gezichten tegen en het feit dat het personeel hier lang blijft werken, is denk ik ook een compliment voor de school.” Dat is fijn om te horen en dat doet het onderwijshart altijd sneller kloppen.
Aan het einde van het gesprek vraag ik hem welk advies hij heeft voor de huidige examenleerlingen. Hij glimlacht: “Het is cliché, maar… het komt echt wel goed. Als je op tijd begint, is het allemaal te doen. En vergeet niet: het is je laatste jaar op de middelbare school, dus geniet ervan.” Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten.
Kasper begint deze maand aan zijn scriptie en daarnaast werkt hij drie dagen per week bij een recruitmentbureau. Daar begon hij ooit als werkstudent, maar inmiddels draait hij volledig mee. Wat hij na zijn studie wil doen weet hij nog niet precies, maar ik weet zeker dat het wel goed komt. Wanneer Kasper de deur uitloopt, herhaal ik in mijn hoofd zijn eerste woorden: “Ik voel mij wel vereerd dat je mij wilt interviewen.” En eerlijk gezegd? Na dit gesprek voelen wij ons misschien nog wel meer vereerd dat hij terugkwam voor dit interview. De blonde brugklasser die het plannen nog moest leren, staat nu op het punt zijn masterscriptie te schrijven. Het Wolfert is veranderd, Kasper is veranderd, maar die vriendelijke, enthousiaste Kasper? Die is precies hetzelfde gebleven.
Door: Gabryelle Hartman
