Op mijn mailtje reageert Catherine direct: “Por supuesto, te espero cuando quieras.” Ze weet dat ik graag mijn Spaans oefen en in de wandelgangen spreken we elkaar regelmatig in deze prachtige taal.
Het is een spannende dag. Op 11 juni horen onze eindexamenleerlingen of ze geslaagd zijn, maar ook voor Catherine Montoya is het afwachten: haar jongste zoon krijgt vandaag te horen of hij zijn havodiploma heeft behaald. Haar man is thuis om samen met hun jongste zoon op “het telefoontje” te wachten.
Wanneer ze mijn vragenlijst ziet, reageert ze meteen op de vraag welk advies ze haar jongere zelf zou geven. “Je kunt veel meer dan je denkt. Het komt altijd goed, dus maak je je niet zo druk.” Met eenenvijftig jaar levenservaring kan ze dat tegenwoordig met overtuiging zeggen. Is dat ook een boodschap die ze haar leerlingen wil meegeven? Absoluut. “Leerlingen roepen vaak: ‘Het is te moeilijk, ik kan het niet.’ Laatst had een brugklasleerling enorme twijfels, maar haalde uiteindelijk een 8,8.”
Mijn blik valt op haar arm, die in verband zit. Wat is er gebeurd? Het blijkt een ongelukkig thuisongelukje: van de trap gevallen op slippers met spullen in haar handen. Omdat er al metalen platen in haar arm zitten, is het extra pijnlijk. Ik wens haar beterschap en we lachen samen om de bijnaam ‘Robocop’ die ik haar geef.
Catherine is moeder van twee zoons. Haar jongste doet havo en haar oudste studeert aan de Universiteit Leiden. Ze werd geboren en groeide op in Venezuela, als oudste van vier kinderen. Haar moeder komt uit Colombia en haar vader uit Italië. Haar twee zussen en broer wonen nu verspreid over de wereld. Ze volgde de basisschool, middelbare school en universiteit in Venezuela. “Ik vond school altijd leuk, was met iedereen bevriend en was een leergierige leerling. Vooral Engels en literatuur hadden mijn interesse. Rekenen vond ik ook leuk, maar talen lagen me beter.”
Tijdens een vakantie op Isla Margarita ontmoette ze een Nederlander. Wat begon als een vakantieliefde, groeide uit tot een serieuze relatie. Inmiddels zijn ze bijna dertig jaar samen. “We vlogen het eerste jaar heen en weer tussen Nederland en Venezuela. Uiteindelijk moesten we kiezen waar we op dat moment wilden wonen.” Die keuze viel op Nederland, omdat haar man zijn promotieonderzoek aan het afronden was en Catherine het zag als een mooie kans om zijn taal en cultuur te leren. “De bedoeling was om na een paar jaar samen terug te gaan naar Venezuela, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd vanwege de politieke onrust in mijn geboorteland.” Hoewel de situatie in Venezuela tegenwoordig veel onrustiger is dan destijds, kijkt ze met warme gevoelens terug op haar thuisland. “Ik heb nog steeds contact met vrienden uit Venezuela die inmiddels over de hele wereld wonen.”
In Nederland heeft ze Spaanse taal en letterkunde gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Na haar master werkte ze jarenlang als vertaalster voor de rijksoverheid. Daarna werkte ze als freelancer en docent aan de Volksuniversiteit. In die tijd besloot ze volledig het onderwijs in te gaan en behaalde ze haar eerstegraadsbevoegdheid aan de Universiteit Leiden. “Mijn moeder zei altijd dat ik als kind profesora wilde worden.” Als tiener zag ze zichzelf eerder als advocaat. En als ze nu een ander beroep zou moeten kiezen? “Dan zou het waarschijnlijk toch weer iets met taal zijn: schrijfster, of misschien kunstenaar,” zegt ze lachend. “Al heb ik daarvoor niet de nodige vaardigheden ontwikkeld.”
Sinds 2023 werkt Catherine op het Wolfert Lyceum. Ze kreeg de uitdaging om het vak Spaans op te zetten, omdat het vak er nog niet bestond. Naast docent is ze sectievoorzitter en coach van een 4 havo-klas. Wat houdt dat sectievoorzitterschap precies in? “Zoveel dingen: aanspreekpunt voor de sectie, afstemming van het lesprogramma en toetsen, zorgen voor een doorlopende leerlijn, organiseren van sectieontwikkeldagen, enzovoorts.” Ze begon helemaal alleen. “Dat maakte het juist boeiend voor mij. Zelf ontdekken wat werkt en opbouwen. Ik wil van Spaans een sterk en mooi vak maken binnen onze school.” Naast haar werk op Wolfert geeft ze al zes jaar ook les aan volwassenen in Alphen aan den Rijn. “De afwisseling maakt het ontzettend leuk.”
Waarom Wolfert? Wat spreekt haar zo aan in onze school? “Ik zie passie bij collega’s en ik kan bij iedereen terecht.” “Van de leerlingen leer ik elke dag veel. Of ze nou enthousiast en gemotiveerd aan de slag gaan of juist een duwtje nodig hebben om hun doelen te bereiken, ze geven me de kracht om het beste uit henzelf en mezelf te halen. Ik leer en groei als docent en persoon met ze mee.”
Tijd om het eens niet over werk te hebben. Wat doe je het liefst als je vrij bent? “Ik ga graag met vriendinnen op stap, wandel in de natuur en ik houd van films. Klassiekers zoals The Godfather worden in verschillende filmhuizen opnieuw vertoond, daar ga ik graag naartoe. Van de nieuwe films die ik afgelopen jaar heb gezien, vind ik Hamnet het beste.” Lezen doet ze eveneens graag in het Nederlands, Spaans of Engels. Momenteel leest ze Ofelia, een autobiografisch boek van Blanca Cano González, een Mexicaanse docent Spaans die al 30 jaar in Nederland woont.
Een leven vol talen, culturen en verhalen dus. En precies die passie brengt Catherine iedere dag het klaslokaal in.
P.S. Catherine’s jongste zoon is geslaagd voor zijn havodiploma en start komend jaar op het vwo!
Door: Jackie van der Gaag
