{"id":110867,"date":"2026-02-27T15:44:37","date_gmt":"2026-02-27T14:44:37","guid":{"rendered":"https:\/\/www.wolfert.nl\/lyceum\/?p=110867"},"modified":"2026-02-27T15:44:16","modified_gmt":"2026-02-27T14:44:16","slug":"kennismaken-met-14","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.wolfert.nl\/lyceum\/nieuws\/kennismaken-met-14\/","title":{"rendered":"Kennismaken met\u2026"},"content":{"rendered":"

Om negen uur spreek ik Agata in onze personeelskamer. We kennen haar al lange tijd. In 2009 begon zij op het Wolfert Lyceum in Bergschenhoek, destijds nog in het noodgebouw. In die beginjaren gaf ze les aan alle klassen \u2013 het was flink aanpoten. Er moest veel ontwikkeld worden en iedereen droeg zijn steentje bij. Toch herinnert ze zich vooral de fijne sfeer: korte lijnen, een kleinschalige setting en een sterk gevoel van saamhorigheid. Ook de reizen \u2013 wintersport, Berlijn, de Ardennen \u2013 zijn dierbare herinneringen.<\/p>\n

Agata Paradna-Szymanska maakte ooit de overstap van het bedrijfsleven naar het onderwijs. Ze wilde haar twee dochters een rustige en stabiele jeugd geven. In haar vorige werk was ze voortdurend onderweg; het onderwijs bracht meer balans in het gezinsleven. Met het Nederlandse onderwijssysteem was ze aanvankelijk nog niet bekend. Ze begon op een school in Den Haag met maar liefst 84 nationaliteiten. Daarna werkte ze op het Grafisch Lyceum in Rotterdam en vervolgens vijf jaar op het Comenius in Capelle. Toen ze een advertentie zag van een school in Bergschenhoek, besloot ze te solliciteren \u2013 en werd aangenomen.<\/p>\n

Naast docent Duits is Agata mentor en sectievoorzitter. Over de sectie Duits zegt ze met een glimlach: \u201cDat is echt mijn kindje.\u201d Verder was ze lid van de PAR en zit ze nu ook in de DMR.<\/p>\n

Agata is enig kind \u2013 in haar omgeving in Polen was dat heel gebruikelijk. Ze groeide op \u201cnaast de piste\u201d, zoals ze zelf zegt. Al jong stond ze op klapski\u2019s en tot haar vijftiende zat ze op een sportbasisschool (het onderwijssysteem was daar anders ingericht dan in Nederland). Haar jeugd stond in het teken van beweging: lange zomers vol zeilen en volleyballen, en kampen in de natuur die ze later zelfs mede organiseerde. Haar ouders hadden een vakantiehuis met gasten; haar vader was schooldirecteur \u00e9n coach. Toch riep ze vroeger stellig: \u201cIk beland nooit in het onderwijs.\u201d<\/p>\n

Ski\u00ebn deed ze fanatiek en op hoog niveau, vooral slalom en reuzenslalom. Ze overwoog serieus om die richting op te gaan, maar luisterde naar haar ouders, die onderwijs belangrijker vonden. Ze zat op een strenge school en kon soms haar hakken in het zand zetten \u2013 een kleine, gezonde vorm van verzet, zonder grenzen te overschrijden.<\/p>\n

Tijdens haar studie aan de universiteit ontmoette ze de man van haar leven. Het waren bijzondere tijden: begin jaren \u201990, de val van de Muur, grenzen die opengingen en nieuwe handel tussen Nederland en Oost-Europa. Ze studeerde talen \u2013 een brede en boeiende studie \u2013 en werd filoloog. Stiekem had ze ook interesse in rechten, maar een oom raadde dat af; het staatsbestel wankelde en het waren onzekere tijden.<\/p>\n

Ze had zichzelf later best als jurist in het bedrijfsleven gezien (niet in het strafrecht). Ze noemt zichzelf \u201cverslaafd aan informatie\u201d. Dagelijks leest ze twee kranten \u2013 NRC en het FD \u2013 van achter naar voren. Ze volgt het nieuws, luistert onderweg naar BNR en leest veel over politiek. \u201cVroeger mocht niets, daarna kwam er vrede. Nu zie ik dingen soms weer de andere kant op bewegen. Dat vind ik zorgelijk.\u201d<\/p>\n

Zijn leerlingen veranderd sinds het begin van haar loopbaan? \u201cDe wereld is veranderd, sociale media spelen een grote rol en je ziet meer verschillen tussen leerlingen. Maar het blijven de lieve Lansingerlandse kinderen.\u201d<\/p>\n

Wat maakt haar vak zo mooi? \u201cJe bent voortdurend in gesprek. Soms is dat leuk, soms lastig. Het is geven en nemen, sturen en begeleiden. De materie leeft.\u201d<\/p>\n

Waar is ze trots op? \u201cOntzettend trots op mijn kinderen. En op mijn werk hier. De sectie Duits heeft altijd sterk gestaan.\u201d<\/p>\n

Hoe blijft ze in balans? Bewegen is essentieel: wandelen, fietsen, paardrijden (al dertig jaar!), tuinieren en ballroomdansen \u2013 samba, rumba, latin. Daarnaast leest ze graag. Op dit moment leest ze Patria van de Spaanse schrijver Fernando Aramburu, over het ETA-terrorisme en twee bevriende families die door politieke spanningen uit elkaar groeien. Ze is halverwege en zichtbaar geboeid.<\/p>\n

Wat spreekt haar aan in het daltononderwijs? \u201cDe vijf pijlers geven duidelijke kaders. Leerlingen roepen bij binnenkomst \u2018vrijheid!\u2019, maar vrijheid krijg je als je laat zien dat je ermee om kunt gaan. Uiteindelijk kiezen ze hun eigen route.\u201d<\/p>\n

Dan kijkt ze op de klok. \u201cO, ik heb les!\u201d zegt ze lachend. En weg is ze \u2013 terug naar haar klas.<\/p>\n

Door: Jackie van der Gaag<\/em><\/p>\n<\/div><\/section><\/div>\n